Jan Brokken

Jan Brokken

Jan Brokken werd op 10 juni 1949 in het Diaconessenhuis van Leiden geboren, niet zo lang na de terug van Jan Brokken zijn ouders uit Nederlands-Indië. Hij was de jongste van drie kinderen, Zijn beide broers waren in Makassar geboren. Hij doorliep de middelbare school in Rotterdam en studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en aan het Instituut d ’Etudes Politicus van de universiteit van Bordeaux in Frankrijk. Jan Brokken is schrijver van romans, reisverhalen en literaire non-fictie.

Debuut – Romans

In 1984 verscheen Brokkens debuutroman, De provincie, die veel lof oogstte en enige jaren verfilmd werd. Er werden drie boeken van Jan Brokken verfilmd, De provincie, speelfilm, regie Jan Bosdriesz, met in de hoofdrollen Thom Hoffman, Pierre Bokma, Gijs Scholten van Aschat en Tamar van den Dop, Goedenavond, mrs. Rhys, televisiedocumentaire, regie Jan Louter, onder de titel They destroyed all the roses en de door Rob Smits geregisseerde documentaire bioscoopfilm Jungle Rudy. Een vierde boekverfilming is in voorbereiding: In het huis van de dichter. De bundel won de Van der Hoogtprijs 1988. Hij schreef onder andere De Regenvogel, De blinde passagiers, De droevige en De tuinen van Buitenzorg. Dat had uiteindelijk als enige de besteller top 60 behaald. In 1995 verscheen Brokkens opus magnum, de roman De blinde passagiers. De roman werd genomineerd voor de Gouden Uil. In 2001 kwam Voel maar uit. Dat was weer een mooie aanvulling van zijn oeuvre. Het grootste deel van zijn jeugd bracht Brokken in het Zuid-Hollandse dorp Rhoon door, het decor van zijn romans. Als schrijver heeft Jan Brokken internationale faam verworven. Zijn werk is inmiddels al in veertien talen uitgebracht. De vader van Jan Brokken, theoloog, had op Celebes en Salayer wetenschappelijk onderzoek gedaan naar islamitische bewegingen. Met zijn kennis van de islam kon de vader van Brokken in het Nederland van de jaren vijftig weinig aan. De vader van Jan werd predikant van de Nederlandse Hervormde Kerk.

Journalist

In 1973 trad Jan Brokken in dienst van dagblad Trouw. Hij stapte drie jaar later over naar weekblad Haagse Post. Jan brokken schreef voor Trouw reportages. Hij schreef het voor HP interviews en portretten die gebundeld werden in Het volle literaire leven (1979), Schrijven (1980), Met musici (1987) en Spiegels (1993). Hij trouwde in Bordeaux met Marie-Claude Hamonic, die in 1972 haar studie in de Franse literatuur van de middeleeuwen afrondde. Frankrijk werd daarom Brokkens tweede vaderland. Jan Brokken maakte er tal van reportages en interviews, die uitgeverij Atlas in 2004 bijeenbracht onder de titel Zoals Frankrijk was.

Nederland

Jan Brokken keerde na vijftien jaar wonen en reizen in het buitenland in 2002 naar Nederland. In 2004 verscheen toen zijn autobiografische roman Mijn kleine waanzin. De grote waanzin uit dat boek zijn de oorlog en het religieuze fanatisme. Vier jaar publiceerde hij de even persoonlijke roman In het huis van de dichter, over zijn vriendschap met de Russische meesterpianist Youri Egoroy. Tussendoor publiceerde Brokken in 2005 Waarom elf Antilianen knielden voor het hart van Chopin, een cultuurhistorische verkenning waarvoor hij tien jaar onderzoek had gedaan. Door de geschiedenis van de Caraïbische muziek te achterhalen, probeerde hij de wortels van de Antilliaanse samenleving bloot te leggen. Hij deed dat met talloze verhalen. Het boek oogstte veel lof, ook in Polen. Naar aanleiding van de Poolse vertaling schreef een recensent: ‘Jan Brokken laat ons genieten. Bij het luisteren van de cd en het lezen van het boek kun je je voeten niet stil houden.’ Hij ontving toen de lcodo prijs, uitgereikt door de gezamenlijke stichtingen hulp aan oorlogsslachtoffers. Jan Brokken zei in zijn dankwoord: ‘Mijn vader, mijn moeder en mijn broers hadden deze prijs in ontvangst moeten nemen. Niet ik’.

Enig resultaat

0
    0
    Your Cart
    Your cart is empty